Pszenica ozima powinna teraz otrzymywać drugą dawkę azotu, buraki cukrowe czekają na wysiew, a rzepak na ostatnią aplikację nawozu przed kwitnieniem. Marzec to niezwykle ważny czas dla rolnictwa. Jednak właśnie teraz, w najgorszym momencie, rynek nawozów jest pod presją.
Europa od trzech lat owija się ukraińską flagą. Nałożyła sankcje na oligarchów, finansowała pociski artyleryjskie, popierała nakazy aresztowania Międzynarodowego Trybunału Karnego i udzielała wykładów Globalnemu Południu o świętej nienaruszalności prawa międzynarodowego. Przywódcy europejscy stali na podium od Brukseli po Kijów, przywołując duchy 1938 roku i z powagą ostrzegając, że polityka ustępstw to droga do upadku demokracji. To potężne przedstawienie. Problem w tym, że coraz częściej jest to wyłącznie przedstawienie, wystawiane dla krajowej publiczności, które rozpływa się, gdy scenariusz wymaga prawdziwej odwagi.
Europa od trzech lat otula się ukraińską flagą. Nałożyła sankcje na oligarchów, finansowała pociski artyleryjskie, wiwatowała na wieść o nakazach aresztowania ICC i pouczała Globalne Południe o świętej nienaruszalności prawa międzynarodowego. Europejscy przywódcy stawali za mównicami od Brukseli po Kijów, przywołując duchy 1938 roku, poważnie ostrzegając, że ustępstwa to droga do śmierci demokracji. To potężne widowisko. Problem w tym, że coraz bardziej jest to właśnie przedstawienie, wystawiane dla krajowej publiczności, które rozpada się w chwili, gdy scenariusz wymaga prawdziwej odwagi.
"Podejmiemy działania związane z Grenlandią, niezależnie od tego, czy tubylcy się na to zgodzą, czy nie" – oświadczył Trump na początku tego miesiąca na pokładzie Air Force One. "Jeśli nie uda nam się tego osiągnąć wprost, sięgniemy po bardziej zdecydowane środki." Na pytanie podczas konferencji prasowej w Davos, jak daleko jest gotów się posunąć, Trump odpowiedział zagadkowo dwoma słowami: "Jeszcze to zobaczycie."
Bez fundamentalnych reform przybliżających Unię Europejską do modelu federalnego, UE pozostanie narażona na ryzyko utraty strategicznych okazji, zbyt powolnej reakcji na zmiany geopolityczne oraz utraty wpływów na rzecz bardziej dynamicznych i zdecydowanych globalnych rywali. Historia porozumienia UE-Mercosur powinna być zatem postrzegana jako przestroga: w świecie, który nie czeka, instytucjonalny paraliż stanowi bezpośrednie zagrożenie dla długoterminowego dobrobytu i bezpieczeństwa Europy.
