A man stands on a cracked stone promenade by the sea at sunset, gently holding a glowing white dove in his hand between two damaged old buildings, while a sailboat glides on the water and floating musical notes arc across the sky.

We hebben zelfs ons lied zo vol muziek geladen dat het langzaam zinkt

We hebben hard gestreden om een natie op te bouwen die waardig is voor onze kinderen, een plek van stabiliteit en verbinding. Wanneer de staat en haar instellingen zich terugtrekken uit onze dorpen en steden, behandelen ze onze geschiedenis en onze inspanningen als lasten die in naam van efficiëntie moeten worden weggesneden. We moeten nu onze "weinig woorden" van protest uitspreken, want het wegnemen van onze diensten is het wegnemen van ons recht om waardig te leven en gerespecteerd te worden.

A small arrow-shaped icon filled with several national flags and the text “Choose your Language” underneath.

Vertel en draag het lied met onze liederen die zingen / We hebben zelfs ons lied zo vol muziek geladen dat het langzaam zinkt… 

George Seferis zei: ‘Vertel en draag het lied met onze liederen die zingen
… er is een plicht om de lege versieringen weg te nemen om simpel te spreken voordat de ziel vertrekt’ / We hebben zelfs ons lied zo vol muziek geladen dat het langzaam zinkt… en het is tijd om onze weinige woorden te spreken omdat morgen onze ziel uitvaart.’

In 1942, terwijl verbannen in Caïro tijdens de donkere dagen van WOII, schreef de dichter George Seferis: ‘Vertel en draag het lied met onze liederen die zingen’ (‘We hebben zelfs ons lied zo vol muziek geladen dat het langzaam zinkt’). Hij viel de melodie zelf niet aan; hij was uitgeput door het lege lawaai, de zware versieringen en de pretenties die de simpele, pijnlijke waarheid van overleven verhulden. Hij wilde het overtollige wegnemen om ‘eenvoudig te spreken’ voordat zijn ziel uitvaart.

Vandaag voel ik datzelfde zinkende gevoel, maar om een andere reden. Het is niet de kunst die wordt belast, maar onze dagelijkse waardigheid.

Elke keer dat ik een lokaal postkantoor zie sluiten of een bankfiliaal in onze wijken zie sluiten, heb ik het gevoel dat ons iets essentieels wordt ontnomen. Dit zijn niet zomaar administratieve veranderingen; het zijn levenslijnen voor onze gemeenschappen. Door ze weg te halen, vermindert het systeem langzaam het respect dat hardwerkende Grieken door zweet en bloed over decennia hebben verdiend.

We hebben gestreden om een natie te bouwen die waardig is voor onze kinderen, een plek van stabiliteit en verbinding. Wanneer de staat en haar instellingen zich terugtrekken uit onze steden en dorpen, behandelen ze onze geschiedenis en onze inspanningen als lasten die moeten worden weggesneden in naam van efficiëntie. We moeten nu onze “paar woorden” van protest spreken, want het wegnemen van onze diensten is het wegnemen van ons recht om waardig te leven en gerespecteerd te worden.

Alle auteursrechten behoren toe aan Ependiytis OU. Delen is toegestaan, maar verspreiding of enig ander commercieel gebruik is verboden.

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments